Voyeur

Cykl „Voyeur” opiera się na odwróceniu relacji spojrzenia. Zamiast oczu poddanych obserwacji pojawiają się oczy, które same zdają się patrzeć. Widz, który przychodzi oglądać obrazy, stopniowo doświadcza sytuacji odwrotnej – to on staje się przedmiotem spojrzenia.

Prace przedstawiają zbliżenia oczu, które funkcjonują jak autonomiczne punkty percepcji. Ich obecność w przestrzeni ekspozycji buduje napięcie pomiędzy patrzeniem a byciem obserwowanym, pomiędzy ciekawością a niepewnością własnej pozycji wobec obrazu.

W jednej z realizacji wykorzystana została ukryta kamera rejestrująca ruch widzów w czasie rzeczywistym. Zarejestrowany obraz był następnie mapowany i wyświetlany w obrębie jednego z przedstawionych oczu, tworząc sytuację wizualnego sprzężenia zwrotnego. Obraz przestaje być jedynie przedmiotem oglądu – zaczyna reagować na obecność odbiorcy.

Motyw podglądania staje się tutaj figurą opisującą współczesną kulturę obrazów, w której granica pomiędzy obserwatorem a obserwowanym ulega nieustannemu przesunięciu. „Voyeur” nie opowiada więc o samym akcie patrzenia, lecz o napięciu powstającym w chwili, gdy spojrzenia spotykają się po obu stronach obrazu.