Wędrówki oka

Cykl „Wędrówki oka” stanowi rozwinięcie wcześniejszych refleksji nad motywem spojrzenia. Tym razem oko opuszcza powierzchnię obrazu i pojawia się w przestrzeni jako obiekt. Przestaje być jedynie przedstawieniem – staje się formą, która funkcjonuje pomiędzy rzeźbą a znakiem.

Oko w tych realizacjach nie jest już przypisane do konkretnego ciała ani podmiotu. Wędruje pomiędzy przedmiotami i przestrzeniami, zmieniając punkt widzenia i kierunek percepcji. Jego obecność sugeruje ruch spojrzenia, które nieustannie poszukuje nowych relacji pomiędzy widzącym a widzianym.

Obiekty te można traktować jak materialne ślady percepcji – fragmenty procesu patrzenia zatrzymane w formie. Oko staje się tu autonomicznym bytem, który przekracza granice obrazu i rozpoczyna własną wędrówkę w przestrzeni.